Codzienne czynności wymagają od dziecka jednoczesnego odbierania wielu informacji. Podczas ubierania pojawia się dotyk materiału, przy chodzeniu i bieganiu pracuje zmysł równowagi, a wykonywanie precyzyjnych ruchów wymaga dobrego użycia informacji wzrokowych i czuciowych. Organizm musi te sygnały uporządkować, a następnie dobrać do nich odpowiednią reakcję.
Jeżeli już ukazują się trudności w tym zakresie, mogą być widoczne w pozornie niezwiązanych ze sobą sytuacjach. Dziecko może posiadać problem z zapinaniem guzików, na prawdę często edytować pozycję w trakcie siedzenia, niechętnie uczestniczyć w zabawach ruchowych albo reagować bardzo intensywnie na dźwięki i dotyk. Terapia integracji sensorycznej używa aktywności, w trakcie których obserwuje się sposób reagowania na różnorodne bodźce oraz wykonywania zadań angażujących kilka wycinków równocześnie. Nie chodzi ponadto jedynie o samo wykonanie ćwiczenia, niemniej jednak też o sposób, w jaki dziecko przeprowadza swoje działanie.
Ważne miejsce zajmują zadania powiązane z ruchem i orientacją swojego ciała. Dziecko może wykonywać czynności wymagające przechodzenia przez przeszkody, zmiany kierunku, utrzymywania określonej pozycji lub implementacji siły ruchu do konkretnego zadania. W tak zaistniałych okolicznościach można zauważyć, czy potrafi przewidzieć kolejny stopień działania, jak reaguje na utratę równowagi i czy potrzebuje dodatkowych podpowiedzi. Z perspektywy praktycznej ważne jest stopniowanie trudności. To, że dziecko poradziło sobie z najprostszym celem, nie oznacza jeszcze, że podobnie zachowa się przy połączeniu kilku zaleceń. W pewnych przypadkach dopiero dodanie szczegółu wymagającego zapamiętania kolejności, jednoczesnego ruchu rąk i nóg albo reagowania na przekształcenie polecenia pokazuje, z czym de fakto ma trudność. Z tego powodu przebieg zajęć może być modyfikowany zależnie od obowiązującej reakcji dziecka, zamiast opierać się każdorazowo na gruntownie takim samym zestawie aktywności.
Odbieranie bodźców nie ogranicza się do ruchu. Znaczenie mogą mieć także informacje płynące ze skóry, mięśni i stawów, oraz wzrok i słuch. Niektóre dzieci wyraźnie szukają określonych doznań, np na prawdę często skaczą, kręcą się albo dotykają różnorakich przedmiotów. Inne mogą unikać ruchu, określonych materiałów albo głośnego otoczenia. Sama obecność takiego zachowania nie daje możliwość jednakże określić jego przyczyny. W zwyczajnym życiu dokładnie taka sama reakcja może wynikać ze zmęczenia, stresu, nieznanej sytuacji lub zwykłej preferencji dziecka. Dlatego przy ocenie sposobu przetwarzania bodźców znaczenie ma iteracja zachowania oraz jego występowanie w różnorakich miejscach. Informacje przekazywane przez rodziców i nauczycieli mogą uzupełniać obserwacje prowadzone w trakcie zajęć, ponieważ dziecko może reagować przeciwnie w znanym domu, zupełnie inaczej w grupie rówieśniczej, a jeszcze zupełnie inaczej w nowym sąsiedztwie.
Przyglądanie się zmianom w czasie wymaga także zwrócenia sugestie na czynności, które dziecko projektuje poza zajęciami. Sam fakt, że dokładnie sprecyzowane ćwiczenie stało się prostsze, nie musi oznaczać zmiany w zwykłym funkcjonowaniu. Istotne mogą być takie sytuacje jak samodzielne przygotowanie się do wyjścia, korzystanie z przyborów podczas nauki, zabawa wymagająca współpracy obu rąk czy utrzymanie odpowiedniej pozycji przy stoliku. Warto też uwzględnić tempo rozwoju, aktualne możliwości ruchowe a także sytuacje, w których trudności pojawiają się najczęściej. Terapia integracji sensorycznej może obejmować różne formy aktywności, niemniej jednak dobieranie ćwiczeń powinien wynikać z obserwacji konkretnego dziecka, a nie z samego występowania pojedynczego zachowania. Reakcje na bodźce mogą się edytować wraz z wiekiem i doświadczeniem, dlatego ich interpretowanie wymaga uwzględnienia szerszego obrazu funkcjonowania.
Zobacz także informacje w tym temacie: terapia integracji sensorycznej łódź.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]